Η παγκόσμια οικονομική κρίση έχει αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού. Έχει ήδη δημιουργήσει ένα ασταθές κλίμα, ανασφάλεια και επιφυλακτικότητα. Σε ό,τι αφορά στην ελληνική πραγματικότητα, οι συνεχείς αλλαγές στη φορολογική νομοθεσία, το πολιτικό κλίμα και ό,τι περιστρέφεται γύρω από το μνημόνιο επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο μια πληγωμένη για πολλά έτη οικονομία.

Γενικά η κραταιά δομή επικοινωνίας μέσα από τα ΜΜΕ δεν επικοινωνεί την πραγματική πληροφορία αλλά μια αλλοιωμένη, που δείχνει στρατευμένη. Ποιός τελικά επωφελείται από αυτή την πρακτική;

Το σίγουρο είναι πως για να ληφθεί μια απόφαση απαιτείται η αξιοποίηση της πληροφίας. Κάθε εταιρική οντότητα αποφασίζει βάσει κάποιων πληροφοριών. Οι μεγάλες εταιρίες αξιοποιούν τα αποτελέσματα μιας έρευνας που έχουν παραγγείλει, οι μικρότερες προσπαθούν να αντιληφθούν ποιοτικά χαρακτηριστικά μέσα από τις επαφές τους. Κάποιοι έχουν μεγαλύτερη ικανότητα να καταλήγουν στα σωστά συμπεράσματα από άλλους.

ΠΟΙΟΝ ΑΚΟΥΜΕ; Αυτό καθορίζει σε σημαντικό βαθμό την κατάληξη οποιουδήποτε εγχειρήματος.

Οι αγωνιστές του επιχειρηματικού στίβου χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες:

Α.        Αυτούς που ορίζουν και κατευθύνουν την αγορά, που έχουν τη δύναμη-καινοτομία-χρήμα να το πράξουν.

Β.         Αυτούς οι οποίοι δεν έχουν τη δύναμη των πρώτων, αλλά είναι αρκετά ευφυείς, με υγιείς εταιρίες, κι ευέλικτοι ώστε να εντοπίσουν γρήγορα τις αλλαγές που καθορίζουν οι πρώτοι και  αρκετά ευέλικτοι ώστε να το κάνουν με οικονομικότερο τρόπο, τρόπο εφικτό γι’ αυτούς.

Γ.         Τους επιχειρηματίες οι οποίοι δεν αντιλαμβάνονται την αλλαγή που τελείται παρά μόνο όταν είναι αρκετά αργά. Ο νόμος της φύσης, «ότι δεν αλλάζει πεθαίνει» έχει εφαρμογή και στην αγορά, κι αυτό το συμπέρασμα είναι πλέον κοινός τόπος.

Οι επιχειρήσεις οι οποίες βρίσκονται στην κατηγορία Γ είναι αυτές με τη μεγαλύτερη κινητικότητα. Κλείνουν, ανοίγουν νέες στη θέση τους και γενικότερα ανακυκλώνονται.

Σε καταστάσεις κρίσης -η κινεζική γλώσσα χρησιμοποιεί το ίδιο ιδεόγραμμα για να περιγράψει τις έννοιες κρίση και ευκαιρία-  το σίγουρο είναι πως γίνονται ανακατατάξεις. Κι ενώ οι εταιρίες των κατηγοριών Α, Β, Γ σε σταθερό περιβάλλον δύσκολα ανακατατάσσονται κι ακόμα δυσκολότερα αλλάζουν κατηγορία, σε περιβάλλον κρίσης, δημιουργούνται περισσότερα νέα παράθυρα ευκαιριών, αλλά εξαιτίας της «κολύμβησης σε άγνωστα νερά» υπάρχουν περιπτώσεις που μια εταιρία της κατηγορίας Β μπορεί να δει και να αρπάξει την ευκαιρία που δεν θα δει ή δεν θα είναι επαρκώς ευέλικτη μια εταιρία από την κατηγορία Α. Με μια πρόταση, για όσους ασχολούνται με video-games, είναι σαν να παίζουν μια πίστα bonus, δύσκολη, εντελώς διαφορετική από τις προηγούμενες πίστες, που δίνει όμως μεγάλο κέρδος (και που σε αντίθεση με τα video-games έχει ρίσκο του ότι αφαιρούνται και οι πόντοι που έχουν συγκεντρωθεί στις standard πίστες.

Όμως, ένα παράθυρο ευκαιρίας, αν δεν είχε ρίσκο, δεν θα ήταν παράθυρο ευκαιρίας. Όλοι θα είχαν «πηδήξει μέσα» σε αυτό, κι αυτό από μόνο του θα είχε μεταμορφώσει την ευκαιρία σε ένα κορεσμένο περιβάλλον με σταθερά ποσοστά για τον κάθε παίκτη!

Σε μακροοικονομικό επίπεδο, σε παγκόσμιο επίπεδο, 1 στις 5 εταιρίες αποτυγχάνει μέσα στον πρώτο χρόνο λειτουργίας της, ενώ 3 στις 4 αποτυγχάνουν σε διάρκεια 10 ετών. Στην Ελλάδα τα αποτελέσματα είναι ακόμα πιο σκληρά.

“Δεν ανησυχώ για πράγματα που δεν μπορώ να αλλάξω και δεν ανησυχώ για πράγματα που μπορώ να αλλάξω”

Η αποτυχία μιας εταιρίας δεν είναι αποτέλεσμα μόνο εξωγενών παραγόντων. Η πρώτη ερώτηση που κάνουμε στους πελάτες μας όταν μας προσεγγίζουν τη Strataion και αντιμετωπίζουν μια δυσκολία είναι: «Έχετε πράξει ότι είναι απαραίτητο από την δική σας πλευρά;» Υπάρχει κάποιο «κακώς κείμενο» που έχετε εντοπίσει και αφορά την ίδια τη λειτουργία της επιχείρησής σας; Προσπαθούμε να τους εμφυσήσουμε την ιδέα πως

έχουμε ΕΥΘΥΝΗ για το τί μας συμβαίνει και άρα έχουμε τη ΔΥΝΑΜΗ να αλλάξουμε αυτό που μας συμβαίνει.

Οι αλλαγές είναι ιδιαίτερα εύκολες και ενίοτε έχουν μηδενικό κόστος όταν πρόκειται για μικρές εταιρίες. Ειδικά για τις νέες εταιρίες που συνήθως είναι μικρές, με εγγενή την ικανότητα προσαρμογής, κι ακόμα καλύτερα: με το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα να στηθούν εξ’ αρχής λαμβάνοντας υπόψη το ασταθές αυτό περιβάλλον, κάποιες αποφάσεις μπορούν να αποβούν «σωτήριες».

Η ΑΛΛΑΓΗ ως ΚΑΝΟΝΑΣ σε ένα επιχειρηματικό περιβάλλον είναι μια επίκτητη συνήθεια. Κάποιος μπορεί να εκπαιδευτεί σε αυτό.

Ο φόβος καθηλώνει και ο φόβος για το άγνωστο είναι ισχυρός φόβος. Ότι δεν κινείται πεθαίνει. Η επιχειρηματικότητα έχει υψηλά ρίσκα, και υψηλές πιθανότητες αποτυχίας σε όλο τον κόσμο. Έχει όμως κι άλλες ελευθερίες και άλλες απολαβές, κι όχι μόνο οικονομικής φύσεως.

Στις περισσότερες χώρες του κόσμου και φυσικά στην Ελλάδα, φαντάζει ένα σταθερό εμπόδιο. Όμως οι κανόνες έχουν εξαιρέσεις. Μία φωτεινή εξαίρεση είναι οι ΗΠΑ. Εκεί οι πολίτες, μέσω της εκπαίδευσης, έχουν τη νοοτροπία πως η αποτυχία, ένα σχεδόν ασήμαντο γεγονός, σχεδόν φυσικό, ένα σκαλοπάτι για την ανάπτυξη κάθε επιτυχημένης εταιρίας ή επαγγελματία.

Για τον μέσο Έλληνα επιχειρηματία η λέξη φόβος, φόβος αποτυχίας, πίεση, είναι οι κεντρικές λέξεις γύρω από τις οποίες όλες οι σκέψεις του περιστρέφονται, είτε στο επαγγελματικό του περιβάλλον είτε στο φιλικό του.

Όποιος ξεχάσει το αρχικό του όραμα, το όνειρό του, εστιάζει στα εμπόδια και δίνει δύναμη σε αυτά.

Ο Τόμας Έντισον, ο εφευρέτης της ηλεκτρικής λυχνίας, όταν είχε ερωτηθεί από ένα δημοσιογράφο πώς αισθανόταν που απέτυχε 999 φορές έως ότου να καταφέρει να φτιάξει τη λυχνία τον διόρθωσε λέγοντάς του σε απλή μετάφραση: «δεν απέτυχα 999 φορές. Ανακάλυψα 999 τρόπους που δεν δούλευαν και κάθε ένας από αυτούς με έφερνε πιο κοντά στο τελικό προϊόν.» Αυτό το πραγματικό παράδειγμα ενός επιτυχημένου επιχειρηματία δείχνει την απόσταση των νοοτροπιών.

Δεν είναι οι ιδέες που ορίζουν την επιτυχία μιας επιχείρησης, ή απλά ενός εγχειρήματος. Είναι η υλοποίησή τους μέσα από τη δομή μιας εταιρίας. Η ευθύνη της υλοποίησης είναι μέρος της επιχειρηματικότητας και δεν εξαρτάται άμεσα από καμία οικονομική κρίση, κανένα δύσκολο περιβάλλον, κανένα ανταγωνισμό. Εξαρτάται όμως έμμεσα. Γιατί ο καλός επιχειρηματίας έχει ενσωματώσει όλα τα παραπάνω τόσο στην αρχική ιδέα όσο και στην υλοποίηση αυτής. Η νοοτροπία του επιχειρηματία οραματιστή βρίσκεται, σε σπερματικό επίπεδο, σε κάθε σκέψη, επιλογή, υλοποίηση.  ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΠΡΟΙΟΝ ΠΟΥ ΦΤΑΝΕΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ. Γνωστό παράδειγμα ο Steve Jobs.

“ΟΤΑΝ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΗ ΕΜΠΟΤΙΣΤΕΙ ΣΤΟΥΣ ΠΟΡΟΥΣ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΤΟΥ Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗ” Γεώργιος Ζαΐρης

Ο φόβος είναι επιλογή. Η επιτυχία επίσης. Κι ο καθένας έχει το δικαίωμα να επιλέξει ότι θέλει. Για τους επιχειρηματίες που έχουν τη θέληση να πετύχουν η Strataίon μπορεί πραγματικά να τους βοηθήσει.